ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 10 ปีมีค่าขนาดไหน ถามคู่แต่งงานที่เพิ่งหย่าร้างกัน
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 4 ปีมีค่าขนาดไหน ถามนิสิตนักศึกษาที่เพิ่งรับปริญญาจากมหาวิทยาลัย
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 ปีมีค่าขนาดไหน ถามนักเรียนที่สอบไล่ตก
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 9 เดือนมีค่าขนาดไหน ถามมารดาที่เพิ่งคลอดบุตร
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 เดือนมีค่าขนาดไหน ถามมารดาที่คลอดบุตรยังไม่ครบกำหนด
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 สัปดาห์มีค่าขนาดไหน ถามบรรณาธิการหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 ชั่วโมงมีค่าขนาดไหน ถามคนรักที่รอคอยการพบกัน
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 นาทีมีค่าขนาดไหน ถามคนที่พลาดรถไฟ รถประจำทาง หรือเครื่องบิน
ถ้าอยากรู้ว่าเวลา 1 วินาทีมีค่าขนาดไหน ถามคนที่รอดตายจากอุบัติเหตุอย่างหวุดหวิด
ถ้าอยากรู้ว่าเวลาเสี้ยวหนึ่งของวินาทีมีค่าขนาดไหน ถามนักกีฬาโอลิมปิคที่ชนะเหรียญเงิน
วันเวลาที่หมุนเวียนเปลี่ยนไปในชีวิตมนุษย์ช่างดูสั้นนัก เมื่อเราย้อนกลับไปคิดถึงอดีตแต่ละเรื่อง ภาพวันวานที่ผุดขึ้นมาในสมอง เหมือนพึ่งจะเกิดขึ้นมาในไม่กี่วินาทีที่แล้ว หลายท่านกำลังหลงระเริงไปกับยศถาบรรดาศักดิ์ และเงินทองที่กองอยู่มากมายตรงหน้า หากแต่ยังคงหาความสุขไม่ค่อยได้ พอแก่ตัวไป ได้แต่นึกเสียดายเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มสาว มีอะไรหลายๆอย่างที่อยากจะทำ แต่ยังไม่ได้ทำ… สังขาร การมีครอบครัว หน้าที่การงาน ความรับผิดชอบ และอะไรอีกหลายๆอย่างตามแต่เหตุปัจจัยของมนุษย์แต่ละคน กลายเป็นเงื่อนไขที่ทำให้ไม่สามารถหรือไม่กล้าที่จะลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่เคยคิดเคยฝัน แล้วก็มานั่งเสียใจในภายหลัง พอข้าพเจ้าอ่านบทความด้านบนนี้ทีไร ในใจก็นึกถึงคำพูดของท่านอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ทุกที….. “พรุ่งนี้ ก็สายเสียแล้ว” แต่วันนี้ยังไม่สายหรอกครับ หากทุกฝ่าย ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน จะช่วยกันสร้างสรรค์และดูแล ไม่ให้เมืองหัวหินกลายเป็นขุมนรกแห่งความสกปรกเต็มไปด้วยปัญหาคอรัปชั่น ความไร้ระเบียบของสังคม และจมปลักในการแก่งแย่งแข่งขันทางธุรกิจ อีกไม่กี่วัน เวลาทุกเสี้ยววินาทีในชีวิตของทุกท่าน จะมีคุณค่าขึ้นทันตาเห็น เมืองนี้จะเป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีคุณค่า ผู้คนตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มทุกวัน พอกลับมาอ่านบทความข้างบนนี้อีก ภาพความทรงจำดีๆ จะผุดขึ้นมาในสมองทุกครั้ง ผมขอเป็นกำลังใจให้คนดีในเมืองนี้ทุกท่าน
…เมรัยบัญชา…