ฉบับนี้มาแปลกครับ…ขออนุญาตโฟกัสไปที่การขายของกินในตลาดนัด หลายๆครั้งที่ผมยืนสังเกตการณ์ในตลาด เห็นร้านบางร้านมีคนมุงซื้ออยู่ตลอด บางครั้งผู้ซื้อยังไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยซ้ำ ว่าร้านนี้ฝีมือดีแค่ไหน แต่ก็มีลูกค้าหน้าใหม่เข้ามาซื้อเรื่อยๆ ด้วยกลยุทธ์การใช้ “ควัน” กดดันผู้ซื้อ พอเดินเข้ามาในตลาดแค่นั้นล่ะครับ ทั้งเห็นควัน ทั้งกลิ่นหอมเตะจมูก ทำให้ลูกค้าหิวจนตาลายเอาง่ายๆ ซึ่งส่วนใหญ่อาหารพวกที่ต้องปิ้ง ย่างกันสดๆในตลาด จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ไม่ว่าจะเป็นคอหมูย่าง ไส้กรอกอีสาน ปลาย่าง ฯลฯ ส่วนใหญ่กว่าตลาดจะวาย ก็ขายกันจนไม่เหลือของกลับบ้านแล้ว (ขนสตางค์กับเตาถ่านกลับไปสองอย่าง) จนบางครั้งพ่อค้าแม่ค้าทั้งตลาดพากันอิจฉาตาแทบลุกเป็นไฟ แต่สุดท้ายก็พลอยดีใจไปกับพวกเค้าด้วยล่ะครับ…
แต่อย่างไรก็ตาม กระผมอยากฝากถึงพ่อค้าแม่ค้าที่ต้องใช้ “ควัน” และผู้จัดวางล็อคในตลาด ว่าถ้าหากท่านพอจะเห็นใจลูกค้า และพ่อค้าแม่ค้าด้วยกันสักนิด ท่านควรทำระบบปล่องดูดควันเพื่อเป่าควันให้พ้นร้านอื่นขึ้นไปในอากาศซักหน่อย เพื่อไม่ให้ควันไปเข้าจมูก เข้าตา พ่อค้าแม่ค้าและลูกค้า มากเกินไป และสำหรับคนจัดล็อค ไม่ควรจัดร้านที่ใช้ควันให้อยู่ใกล้ร้านขายเสื้อผ้ามากนัก เพราะจะทำให้กลิ่นควันไปติดอยู่ตามเสื้อผ้าของร้านอื่น ต้องนำไปซักกันใหม่ หรือทางที่ดี ถ้าเจ้าของตลาดกำหนดมาตรการต่างๆเพื่อให้พ่อค้าแม่ค้าที่ต้องใช้ควัน มีการจัดการเพื่อไม่ให้ควันไปทำร้ายบุคคลรอบข้าง ตลาดนัดจะได้ไม่กลายเป็นม่านหมอกควันให้วังเวง หรือมีการจัดโซนใช้ควันไว้ในจุดเดียวกัน ผมคิดว่า ตลาดนัดของทุกๆท่าน จะน่าเดิน น่าซื้อขายกันมากขึ้น
ร่ำรวยกันทุกท่าน สัปดาห์หน้าพบกันใหม่ครับ
…พ่อค้าคนปลาย…