คอลัมน์นี้ เป็นคอลัมน์ใหม่ที่จะนำพาให้ท่านรู้จัก และเข้าใจในการทำมาหากินในแต่ละอาชีพ ผมขอเริ่มต้นด้วยงานบริการกลางคืนอย่างหนึ่งที่ อาจดูแล้วอ่อนน้อยด้อยค่า แต่ว่าในความเป็นจริงแล้ว สามารถทำเงินได้ไม่จำกัด ขึ้นอยู่กับ “ความขยัน” และ “ปิยวาจา” ของผู้ปฏิบัติงาน อาชีพนั้น คือ “พนักงานประจำห้องน้ำ” กิจกรรมการทำงานคือการ “นวด” ผ่อนคลายความมึนเมาให้แก่นักท่องเที่ยวยามราตรีทั้งหลายในห้องน้ำ โดยเฉพาะห้องน้ำชายตามผับ ตามบาร์ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยรับจ้างเป็นพนักงานเสริฟตามผับตามบาร์ จึงได้มีโอกาสสัมผัสกับพี่ๆอาชีพนี้ พอพี่ๆเค้าเลิกงาน ออกมานับเงินทิปกัน ผมถึงกับงง….รายได้วันละเกือบๆพันบาทไทย หรือมากกว่านั้น ทั้งๆที่ไม่มีเบี้ยเลี้ยงประจำวัน อาศัยเงินทิปเพียงอย่างเดียวก็สามารถทำรายได้แซงหน้านักดนตรี และพนักงานเสริฟได้อย่างสบายๆ ด้วยบริการที่พี่ๆเค้าคว้าผ้าร้อนที่นึ่งไว้ในหม้ออลูมิเนียม เดินไปนวดคอ นวดหลัง และไหล่ ผู้ที่มายืนทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ช่วยให้ลูกค้าสร่างจากอาการมึนเมา และผ่อนคลายตวามตึงเครียด ตบท้ายด้วยการดัดคอและหลังนักท่องเที่ยว ให้เดินตัวเบาสบาย ก่อนที่แบงค์ยี่สิบหรือแบงค์ร้อยจะปลิวเข้ามือพวกพี่ๆเค้าง่ายๆ แต่เทคนิคจริงๆอยู่ที่ “การพูด” ซะส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นคำว่า “ขออนุญาตนะคร๊าบบบ” หรือจะเป็นการชวนคุยเรื่องสัพเพเหระกับลูกค้าระหว่างการนวด ซึ่งเป็นการสร้างความผ่อนคลาย และส่งเสริมภาพลักษณ์ที่ดีต่อผับ หรือบาร์นั้นๆ ซึ่งผู้ที่จะทำงานนี้ได้ นอกจากขยันแล้วยังต้อง “อดทน” เพราะบางที นักท่องเที่ยวบางคนก็เมาหนัก บ่นด่าสารพัด แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพของพี่ๆเค้า จึงสามารถถือหลัก “อหิงสา” ไม่ไปสนใจคำบ่นด่าหรือดูถูกเหล่านั้น สุดท้ายก็คอยรับเงินอย่างเดียว สบายกว่า สามารถหาเงินไปจุนเจือหาเลี้ยงครอบครัวได้อย่างสบายๆ รายได้เป็นกอบเป็นกำ เอาล่ะครับแล้วสัปดาห์หน้าผมจำนำอาชีพดีๆมาตีแผ่อีกล่ะ แล้วเจอกันใหม่ บ๊าย…บาย…ครับ
…คนทำกิน…